Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

ΡΑΣΠΟΥΤΙΝ.. ΕΝΑΣ ΔΙΑΒΟΛΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ


Ο Γκριγκόρι Γιεφίμοβιτς Ρασπούτιν ήταν Ρώσος μυστικιστής, ο οποίος άσκησε τεράστια επίδραση στο τελευταίο ρωσικό αυτοκρατορικό ζεύγος, του τσάρου Νικολάου Β' και της τσαρίνας Αλεξάνδρας. Ο Ρασπούτιν γεννήθηκε το 1869 ήταν γιος χωρικών από τη Σιβηρία και παρόλο που πήγε σχολείο, παρέμεινε αμόρφωτος. Οι πνευματικές του αναζητήσεις τον οδήγησαν σε ηλικία 18 ετών σε μοναστήρι, όπου μυήθηκε σε αίρεση τα μέλη της οποίας μαστιγώνονταν για λόγους μετανοίας ή εξιλέωσης. ο Ρασπούτιν διατύπωσε δικό του δόγμα, σύμφωνα με το οποίο η σεξουαλική εξάντληση ήταν το καλύτερο μέσο για να φθάσει ο πιστός πιο κοντά στον Θεό. παντρεύτηκε το 1889 και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τελικά, όμως, εγκατέλειψε την οικογένειά του για να γίνει προσκυνητής φτάνοντας μέχρι το Άγιο Όρος και τα Ιεροσόλυμα. ανακήρυξε τον εαυτό του «άγιο» και ζούσε από τις δωρεές των χωρικών. To 1903, ο Ρασπούτιν είχε αποκτήσει φήμη για υποτιθέμενες υπερφυσικές ικανότητές και έφτασε στην Αγία Πετρούπολη.
Η πρώτη επαφή του Ρασπούτιν με το αυτοκρατορικό ζεύγος ήταν το φθινόπωρο του 1905, όταν στη Ρωσία διαδραματίζονταν τα γεγονότα της εξέγερσης ενάντια στη μοναρχία. Ο Ρασπούτιν, κατόρθωσε με αποστάγματα και γιατροσόφια δικής του εφεύρεσης να απαλύνει το πρόβλημα των αιμορραγιών του μικρού Αλεξέι, που ήταν ο διάδοχος του θρόνου. Έτσι άρχισε μια δεκαετία κυριαρχίας του στις υποθέσεις της τσαρικής οικογένειας και του κράτους, αφού είχε φροντίσει να πείσει το βασιλικό ζεύγος ότι η ζωή του παιδιού εξαρτιόταν από τον ίδιο. Ζώντας στην Πετρούπολη και κηρύσσοντας ότι η σωματική επαφή μαζί του είχε εξαγνιστικά και θεραπευτικά αποτελέσματα, κατάφερε να αποπλανήσει πολλές γυναίκες. Μέχρι το 1911 η συμπεριφορά του Ρασπούτιν είχε πάρει διαστάσεις σκανδάλου και οι ερωτικές ιστορίες για τον ακόλαστο «καλόγερο» ήταν στα χείλη όλων. 
Τελικά, ύστερα από πιέσεις, ο τσάρος τον εξόρισε αλλά κάτω από την επιμονή της τσαρίνας Αλεξάνδρας αναγκάστηκε να ανακαλέσει την απόφασή του λίγους μήνες αργότερα. Η δύναμη του τυχοδιώκτη χωρικού έφτασε στο απόγειό της μετά το 1915, όταν ο Νικόλαος έφυγε για το μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Με την απουσία του τσάρου η αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα διαδραμάτισε έναν πιο ενεργό ρόλο στη διακυβέρνηση και έτσι ο Ρασπούτιν κατάφερε να ασκεί σημαντική επιρροή.  Παράλληλα, οι άνθρωποι που γνώριζαν από κοντά τη συμπεριφορά του έκριναν ότι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για τη χώρα και έγιναν κάποιες απόπειρες δολοφονίας του Ρασπούτιν, που όμως απέτυχαν.
Τη νύχτα της 29ης Δεκεμβρίου 1916, ο σύζυγος της ανιψιάς του Τσάρου, Γιουσούποφ, προσκάλεσε τον Ρασπούτιν στο σπίτι του και του προσέφερε δηλητηριασμένο κρασί και γλυκό. Ενώ ήπιε το κρασί, ζήτησε δεύτερο ποτήρι, έφαγε και τα γλυκά, όμως δεν έδειχνε ίχνος αδιαθεσίας. Έτσι, ο Γιουσούποφ πήρε το όπλο του και του έριξε μια σφαίρα στην καρδιά. Ο Ρασπούτιν όμως κατάφερε να συρθεί φωνάζοντας μέχρι την αυλή, όπου τον άδειασαν ολόκληρο γεμιστήρα επάνω του. Κατόπιν, πήραν το σώμα του, το τύλιξαν μέσα σ' ένα χοντρό ύφασμα, του έδεσαν ένα βαρίδι και το φόρτωσαν σε ένα αμάξι για να το ρίξουν στο παγωμένο ποτάμι. Καθώς το ξεφόρτωναν όμως, είδαν ότι ήταν ακόμη ζωντανός. Την  επόμενη μέρα όλη η Ρωσία γνώριζε ότι ο Ρασπούτιν δεν έπαψε ν' ανασαίνει παρά μόνο μετά το ρίξιμό του στον ποταμό. Αυτό ήταν αρκετό ώστε τα λαϊκά αναγνώσματα να δημιουργήσουν ένα θρύλο γύρω από τον Ρασπούτιν. 
Μετά τη νεκροψία βαλσαμώθηκε και θάφτηκε στο αυτοκρατορικό παρεκκλήσιο, αφού πρώτα τον ξενύχτησε η αυτοκράτειρα. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1993, κάποιοι Ρώσοι εθνικιστές προσπάθησαν να αποκαταστήσουν τη φήμη του, ενώ μερικοί πρότειναν έως και την αγιοποίησή του. Πάντως, ακόμη και σήμερα σχεδόν 100 χρόνια μετά η ενασχόληση του κόσμου με τον Ρασπούτιν δεν έχει σταματήσει. 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΟΛΑΣ.. Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ


Το 1965 ήταν ήδη βαθύπλουτος όταν ο Αλέξανδρος Ιόλας γύρισε στην Ελλάδα και αγόρασε 7 στρέμματα γης στην Αγία Παρασκευή για να κτίσει την έπαυλη του. Ανέθεσε το έργο στον σπουδαίο αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη. Από την αρχή τα σχέδια ήταν μεγαλεπήβολα αλλά το αποτέλεσμα γινόταν σταδιακά ακόμη πιο εντυπωσιακό, καθώς ενσωματώνονταν στο σπίτι έργα τέχνης. Ακόμη και η κουπαστή στη σκάλα ήταν γλυπτό. Πικάσο, Ντε Κίρικο, Μιρό, Γουόρχολ, Νταλί,  Χατζηκυριάκος-Γκίκας. Όσο ζούσε ο Ιόλας, στο σπίτι του η τέχνη ξεπερνούσε σε αξία πολλά μουσεία μαζί. «Εκεί που ό,τι λάμπει είναι χρυσός» είναι ο τίτλος ρεπορτάζ του περιοδικού «Vogue» το 1982. Οι εικόνες μιλούν. Μια πόρτα ντυμένη με χρυσάφι! Χρυσά γλυπτά, αρχαία αγάλματα και μεταξωτές κουρτίνες. Κι όμως σήμερα στη θέση εκείνης της πόρτας υπάρχουν τσιμεντόλιθοι. Το κτήμα και η βίλα όχι μόνο σαπίζουν, αλλά, παρά τη σειρά των αποφάσεων για απαλλοτρίωση τους, τίποτε δεν έχει γίνει εδώ και δεκαετίες.
Μια επιβλητική, μεταλλική πόρτα με τα αρχικά του ιδιοκτήτη στην κορυφή δείχνουν την είσοδο του διώροφου κτίσματος με τα 1.760 τ.μ. Εκεί που θρονιάζονταν μεγάλης αξίας γλυπτά τώρα φυτρώνουν αγριόχορτα και στους τοίχους, στη θέση αριστουργημάτων ζωγραφικής, υπάρχουν μόνο γκράφιτι. 
Οι εσωτερικοί χώροι προκαλούν θλίψη. Μετά το θάνατο του Ιόλα, το 1987, οι λεηλασίες γίνονταν κατά κύματα. Πίνακες, χαλιά, γλυπτά, πολυέλαιοι σηκώθηκαν με φορτηγά. Η πρώτη λεηλασία έγινε ενώ ο συλλέκτης ήταν ετοιμοθάνατος σε νοσοκομείο της Ν. Υόρκης. Από τη συλλογή με τα 11.000 έργα ένα μέρος πήραν οι κληρονόμοι του που αργότερα πωλήθηκε σε δημοπρασίες, και λίγα αρχαία κατάσχεσε το ελληνικό κράτος. Μάρμαρα από την Πεντέλη και τη Ραβένα με τα οποία είχε ντυθεί το κτίριο κομματιάστηκαν και ξηλώθηκαν.
Ποιος ήταν όμως ο γκαλερίστας και σημαντικός συλλέκτης Αλέξανδρος Ιόλας; Το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Κουτσούδης και γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Γόνος ευκατάστατης οικογένειας βαμβακεμπόρων, ο Ιόλας δείχνει από νωρίς την κλίση του στις τέχνες και το 1927 μετακομίζει στην Αθήνα. το 1931 φεύγει για το Βερολίνο και αφιερώνεται στις σπουδές χορού. Το 33 μετακομίζει στο Παρίσι, όπου συνεχίζει με επιτυχία τη χορευτική του καριέρα και μετά έρχεται η νέα υόρκη όπου γίνεται κορυφαίος χορευτής..
Το 1944 εγκαταλείπει το χορό με αφορμή ένα τραύμα στο πόδι και δραστηριοποιείται στο χώρο του εμπορίου τέχνης ανοίγοντας την πρώτη του γκαλερί. Μέσα σε λίγα χρόνια ανοίγει νέες γκαλερί σε Γενεύη, Παρίσι, Μιλάνο, Ζυρίχη, Μαδρίτη και Ρώμη.Το 1976, κλείνει όλες τις γκαλερί του εκτός μιας στη Νέα Υόρκη και εγκαθίσταται στην Ελλάδα. Από το 1983 αντιμετωπίζει την κακεντρέχεια μερίδας του ελληνικού τύπου ενάντια στον εκκεντρικό και επιδεικτικό τρόπο ζωής και συμπεριφοράς του. Το φαινόμενο παίρνει διαστάσεις σκανδάλου. Λίγο πριν πεθάνει η επιθυμία του να δωρίσει την αμύθητη συλλογή του από έργα τέχνης στο ελληνικό κράτος δεν εκπληρώθηκε ποτέ. 
Η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε την προσφορά του και έτσι το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής του χάθηκε. Το 1984, δωρίζει στο Μακεδονικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης 45 έργα σύγχρονης τέχνης από την προσωπική του συλλογή, ενώ υπόσχεται να προσθέσει και άλλα στη δωρεά. Το 1987 πεθαίνει σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης νικημένος από aids. το 2000 η έκταση του αγοράστηκε από ιδιώτη και δέκα χρόνια τώρα ο δήμος αγίας παρασκευής προσπαθεί να το αγοράσει για να δημιουργηθεί πάρκο και να αποκαταστήσει εκ των υστέρων την ιστορία του αλέξανδρου Ιόλα για την προσφορά του στην χώρα..

Δευτέρα 4 Μαρτίου 2013

ΜΠΟΜΠ ΜΑΡΛΕΥ. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΡΕΓΚΕ


Ήταν ο Βασιλιάς της Ρέγκε και νονός της ραπ και του Χιπ-Χοπ. Έζησε μια πολυτάραχη ζωή σε μόλις 36 χρόνια, αλλά ακόμη και τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του ο θρύλος παραμένει ζωντανός και κυρίως η μουσική και ο ρυθμός του. Ο Μπομπ Μάρλευ αγαπήθηκε όσοι λίγοι καλλιτέχνες από ολόκληρο τον κόσμο. Ένα όνομα παγκοσμίου βεληνεκούς με γεμάτες κόσμο συναυλίες όπου κι αν εμφανιζόταν. Το άλμπουμ «Legend», που κυκλοφόρησε τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, το 84 και περιέχει τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, έχει γίνει 10 φορές πλατινένιο, με πωλήσεις που ξεπερνούν σήμερα τα 12 εκατομμύρια αντίτυπα. Ο Μάρλευ έκανε γνωστή τη ρέγκε που είναι ένα κράμα σκα, τζαμαϊκανής μουσικής δηλαδή, ρυθμ εντ μπλουζ, και ροκ. Πολύ γρήγορα έγινε λαϊκό είδωλο και τραγούδησε τον έρωτα, την αγάπη, την καταπίεση των μαύρων από τους λευκούς ενώ καυτηρίαζε την στάση των πλούσιων κατά των φτωχών λαών.
Γεννήθηκε το 1945 στο χωριό Νάιν Μάιλς ως Ρόμπερτ Νέστα Μάρλεϊ. Ήταν γιος του άγγλου λευκού στρατιωτικού Νόρβαλ και της δεκαοκτάχρονης ντόπιας Σιντέλα. Ο πατέρας του ζούσε στο Λίβερπουλ, αλλά βοηθούσε οικονομικά τον μικρό του γιο και τη μητέρα του, μέχρι τον θάνατό του το 1955. Ο Μπομπ μεγάλωσε σε τενεκεδούπολη και σε ηλικία 14ων ετών, εγκατέλειψε το σχολείο για να δουλέψει  ως βοηθός οξυγονοκολλητή. Μαζί με 2 φίλους του το 1962 σχημάτισε ένα γκρουπ με την ονομασία «The Teenagers» και μετά από συνεχείς αλλαγές κατέληξαν στην ονομασία «Γουέιλερς». H επιτυχία δεν ήρθε και ο Μάρλεϊ αναγκάσθηκε να μετακομίζει με τη γυναίκα του Ρίτα Άντερσον στο πατρικό της σπίτι στις ΗΠΑ, όπου δούλεψε ως εργάτης σε αυτοκινητοβιομηχανία. Η μισθωτή εργασία δεν τον ενθουσίασε και το 1967 επέστρεψε πάλι στο νησί του για να ασχοληθεί με τη μουσική. Τότε έγινε μέλος του κινήματος των Ρασταφάρι και υιοθέτησε τα χαρακτηριστικά κοτσιδάκια που έγιναν το σήμα κατατεθέν και αργότερα παγκόσμια μόδα. Οι ράσταφάρι είναι ένα κράμα από βιβλικές προφητείες με φιλοσοφία την επιστροφή στη φύση αλλά και ένθερμοι υποστηρικτές του μαύρου εθνικισμού που αποθεώνει τη λατρεία της μαριχουάνας.
Το 1975 σημειώνει την πρώτη παγκόσμια επιτυχία του με το τραγούδι «No Woman, No Cry». Το Δεκέμβριο του 1976 ο Μάρλεϊ επιστρέφει με δόξα και τιμές στην Τζαμάικα για να συμβάλει στην εκτόνωση των πολιτικών συγκρούσεων, αλλά παραλίγο να χάσει τη ζωή του σε απόπειρα δολοφονίας. Εγκαταλείπει άρον-άρον το νησί και εγκαθίσταται στο Λονδίνο ώσπου τον Ιούλιο του 77 ένοιωσε ενοχλήσεις στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού. Υποβλήθηκε σε εξετάσεις και οι γιατροί διέγνωσαν κακοήθες μελάνωμα. Του ζήτησαν να προχωρήσουν σε ακρωτηριασμό του δαχτύλου του για να σώσουν τη ζωή του, αλλά αυτός αρνήθηκε, επειδή του το απαγόρευαν οι πεποιθήσεις του ως Ρασταφάρι. Ακόμη αρνήθηκε να συντάξει διαθήκη για να διευθετήσει τα περίπλοκα περιουσιακά του στοιχεία αφού είχε αποκτήσει 12 παιδιά από 8 διαφορετικές γυναίκες. Ο καρκίνος γρήγορα εξαπλώθηκε στα ζωτικά του όργανα. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1980 έδωσε την τελευταία του συναυλία στο Πίτσμπουργκ. Βρισκόταν ένα βήμα από τον θάνατο όταν κάλεσε ένα διάσημο γερμανό γιατρό για να τον θεραπεύσει. Μάταια όμως, ο καρκίνος βρισκόταν στο τελευταίο του στάδιο..
Ο Μπομπ Μάρλεϊ πέρασε στην αιωνιότητα το πρωί της 11ης Μαΐου 1981 σε νοσοκομείο του Μαϊάμι στην πρώιμη ηλικία των 36 ετών. Η ημερομηνία γέννησής του, 6η Φεβρουαρίου, τιμάται ως Εθνική Εορτή στη Τζαμάικα.

ΣΕΖΑΡΙΑ ΕΒΟΡΑ.. Η ΞΥΠΟΛΥΤΗ ΝΤΙΒΑ


Την είπαν ξυπόλητη ντίβα επειδή συνήθιζε να τραγουδά χωρίς παπούτσια ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη φτώχεια που επικρατεί στην πατρίδα της, το Πράσινο Ακρωτήρι. Αποκλήθηκε βασίλισσα των μόρνα, των τραγουδιών της πατρίδας της , αφού κατάφερε με τη μουσική της να συνδυάσει τη παράδοση και την κουλτούρα της χώρας της με τα blues και τη Jazz. Η Σεζάρια Εβόρα ήταν ιδιαίτερα αγαπητή και στη χώρα μας, όπου είχε βρεθεί αρκετές φορές για συναυλίες με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τη Δήμητρα Γαλάνη και πολλούς έλληνες μουσικούς.
η Σεζάρια γεννήθηκε στο νησί Σάο Βισέντε στις 27 Αυγούστου 1941. Σε ηλικία επτά ετών έμεινε ορφανή από πατέρα, που ήταν βιολιστής, και η μητέρα της, που εργαζόταν ως μαγείρισσα, αγωνίστηκε να μεγαλώσει αυτήν και τα έξι αδέλφια της. Στα δέκα της, η μικρή Σιζέ όπως ήταν το χαϊδευτικό της, μπήκε σε καθολικό ορφανοτροφείο. Εκεί ήρθε σε πρώτη επαφή με τη μουσική, συμμετέχοντας στη χορωδία του ιδρύματος. Στα 16 της κι ενώ εργαζόταν σε ραφείο, συνάντησε ένα ναυτικό, ο οποίος τη μύησε στα παραδοσιακά μουσικά στιλ των νησιών του Πράσινου Ακρωτηρίου. Στη δεκαετία του '60 ξεκίνησε να τραγουδά σε τοπικά μπαρ και ξενοδοχεία, στα οποία σύχναζαν ναυτικοί. Τη δεκαετία του '70 η Εβόρα ήταν πλέον αρκετά γνωστή στο νησί της, χωρίς όμως η επιτυχία της αυτή να βελτιώσει τα οικονομικά της. Έτσι, αποφάσισε να σταματήσει το τραγούδι για να μπορέσει να θρέψει τα δύο παιδιά της, που είχε αποκτήσει εκτός γάμου. Επί δέκα χρόνια δεν τραγούδησε και η ίδια τα περιγράφει ως «σκοτεινά χρόνια», αφού δεν μίλησε ποτέ γι αυτήν την περίοδο όπως και για τους άνδρες που είχε στο πλευρό της. Μέχρι τα 40 της χρόνια πάλεψε εκτός από την ανέχεια και με τον αλκοολισμό.
Εκεί που την είχε πάρει η κάτω βόλτα, 2  συμπατριώτες της, που ζούσαν στην Ευρώπη την προσκάλεσαν να τραγουδήσει στην Πορτογαλία, ξεκινώντας έτσι την διεθνή καριέρα της. Δυσκολεύεται αρχικά πολύ να εγκλιματιστεί στο μουσικό περιβάλλον της Ευρώπης ενώ οι περισσότεροι συναυλιακοί χώροι δεν γεμίζουν. Το sodade όμως έγινε επιτυχία, ως το πρώτο τραγούδι στη Γαλλία που δεν είχε στίχους στα Γαλλικά. Το άλμπουμ με τίτλο Η Ξυπόλητη Ντίβα κυκλοφόρησε το 1988 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Η Σεζάρια εκτοξεύτηκε στο διεθνές μουσικό στερέωμα με το τέταρτο άλμπουμ της Miss Perfumado το 1992, στα 51 της χρόνια. Οι πωλήσεις ξεπέρασαν τα 300.000 αντίτυπα. Το 1995 ήταν υποψήφια για Βραβείο Γκράμι το οποίο τελικά θα κερδίσει το 2003.
                     
Τον Μάιο του 2010 υπέστη καρδιακή προσβολή και υποβλήθηκε σε εγχείριση ανοιχτής καρδιάς στο Παρίσι. Τον περασμένο  Σεπτέμβριο ανακοίνωσε ότι θέτει τέλος στη μουσική καριέρα της. Αν και είχε πάντα στο πρόσωπο της μια έκφραση θλίψης η ίδια ήταν ένας πολύ απλός και ταπεινός άνθρωπος με αστείρευτο χιούμορ και διάθεση για ζωή. Άφησε την τελευταίας της πνοή στις 17 Δεκεμβρίου στην εντατική νοσοκομείου της πατρίδας της και θα τη θυμόμαστε πάντα για την μουσική της, το τραγούδι της αλλά και αυτό το θλιμμένο χαμόγελο της!!.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ


Ο λόφος του Λυκαβηττού, γύρω από τον οποίο έχει αναπτυχθεί η ομώνυμη συνοικία, θεωρείται ένα από τα ρομαντικότερα μέρη της Αθήνας και διαθέτει – αναμφισβήτητα - την ωραιότερη θέα της πόλης. Προσφέρεται για έναν μαγευτικό περίπατο. Έχει ύψος 277 μέτρα και είναι ο υψηλότερος λόφος της πρωτεύουσας. Οι ομορφότερες εικόνες που γεμίζουν τη ματιά κάθε επισκέπτη είναι προς τη μεριά της Ακρόπολης και προς τον Πειραιά. Με το τηλεσκόπιο από την κορυφή, όταν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες, μπορεί να δει κανείς μέχρι και την Αίγινα. Η Αθήνα την ημέρα φωτισμένη από το ήλιο απλώνεται μπροστά στα μάτια σας, ενώ το βράδυ με το φεγγάρι να λάμπει στον Αττικό ουρανό, ξυπνούν τα πιο ωραία συναισθήματα. Για να φτάσετε στον λόφο του Λυκαβηττού έχετε τρεις επιλογές. Από τον δρόμο, από το μονοπάτι στο τέρμα της οδού Λουκιανού και από το τελεφερίκ στο τέρμα της οδού Πλουτάρχου..
Το τελεφερίκ εξυπηρετεί χιλιάδες τουρίστες τους καλοκαιρινούς μήνες και όχι μόνο, λειτουργώντας μέχρι τα μεσάνυχτα. Η διαδρομή είναι μικρή κι ευχάριστη. Βέβαια αν θέλετε να περπατήσετε ως την κορυφή του λόφου, σας προειδοποιούμε ότι η διαδρομή είναι μεν πανέμορφη ανάμεσα στα πεύκα και τη πυκνή βλάστηση, αλλά και κουραστική. Το μονοπάτι διασχίζει τα δασάκι ενώ τα παγκάκια είναι διασκορπισμένα κατά μήκος της διαδρομής.Με το αυτοκίνητο από τον περιφερειακό του Λυκαβηττού ανεβαίνετε στο τέρμα του δρόμου όπου θα βρείτε ένα τεράστιο παρκινγκ και κάποιος Αθηναίους να ρεμβάζουν περιμένοντας το ραντεβού τους ή απλά να περάσει η ώρα. Δίπλα από τον χώρο στάθμευσης  βρίσκεται το ανοιχτό θέατρο του Λυκαβηττού, στο οποίο την καλοκαιρινή περίοδο πραγματοποιούνται μουσικές συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Κατασκευάστηκε το 1964 – 1965 στη θέση του παλιού λατομείου με χωρητικότητα 3000 θέσεων.
Στην κορυφή του Λυκαβηττού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Ένα ολόλευκο καταπληκτικό εκκλησάκι, το οποίο χρονολογείται στο 1870. Ο ναός έχει χτιστεί στο ίδιο σημείο στο οποίο κατά την αρχαιότητα βρισκόταν ο ναός του Ακραίου Δία. Όταν ο πρώτος ναός ερειπώθηκε, κτίστηκε πάνω στα ίδια θεμέλια ο νέος, βασιλικού ρυθμού. Κοντά στο εκκλησάκι λειτουργεί εστιατόριο και καφετέρια. Αξίζει να γευματίσετε ή να πιείτε ένα ποτό, ώστε να απολαύσετε την μαγευτική θέα την νύχτα. Περπατώντας μέσα στο δασάκι θα συναντήσετε και το εκκλησάκι των Αγίων Ισιδώρων φτιαγμένο επίσης πριν από 150 χρόνια.
Η ιστορία του Λυκαβηττού χάνεται στην αρχαιότητα και την μυθολογία. όπως λέγεται έπεσε από τα χέρια της θεάς Αθηνάς, όταν τον κρατούσε ώστε να τον τοποθετήσει στην Ακρόπολη. Ο λόγος που έπεσε ο βράχος από τα χέρια της θέας, ήταν η πληροφορία που της έδωσε ένα κοράκι ,ότι οι κόρες του Ερεχθέως άνοιξαν το καλάθι που φυλάσσονταν το ιερό φίδι Εριχθόνιος.. Το όνομα του λόφου έχει και εκείνο τις δικές του εξηγήσεις, αφού δεν είναι λίγοι εκείνοι που το ταυτίζουν με το λυκόφως .Ωστόσο διάφοροι ιστορικοί αποδίδουν την λέξη στο σχήμα μαστού που έχει ο λόφος και την πελασγική λέξει Λουκαμπετου. Άλλοι πιστεύουν ότι το όνομα του λόφου προέρχεται από τη λέξη λύκος, γιατί αγέλες λύκων κατοικούσαν στο λόφο για πολλά χρόνια.




ANTONY PERKINS. Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΨΥΧΩ..


Ήταν πολύ σεμνός και ντροπαλός ηθοποιός, έμεινε όμως για πάντα στην μνήμη όλων σαν Norman Bates στο αριστούργημα του Χίτσκοκ, Psycho, έναν ρόλο που μάλλον δεν ξεπέρασε ποτέ.. Επίσης έμεινε στην ιστορία του Χόλιγουντ για την άρνηση του να υποκύψει στον έρωτα της μεγάλης Μπριζίτ Μπαρντό αλλά και της Τζέιν Φόντα. Ο Άντονυ Πέρκινς ήταν μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που τελικά κανείς δεν κατάλαβε όσο και να προσπάθησε παρακολουθώντας την καριέρα του μέσα από τις 60 του ταινίες. Φήμες λένε ότι είχε ομοφυλοφιλικές τάσεις και του χρεώνουν σχέση με τον Νουρέγιεφ, αλλά ταυτόχρονα κυκλοφορούσε και με την πανέμορφη ηθοποιό Βικτόρια Πρίνσιπαλ. Τελικά όμως παντρεύτηκε την φωτογράφο Μπέρυ Μπέρενσον. Ο, ύψους 1,88 άντονυ είχε μια ταραχώδη ζωή, συνελήφθη για ναρκωτικά και ο θάνατος του ήταν τραγικός όπως και της συζύγου του..
Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου του 32 και στο σχολείο ήταν φοβερός μαθητής. Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Κολλέγιο Rollins και τελικά, μετά το θάνατο του πατέρα του, επίσης ηθοποιού Όσγκουντ Πέρκινς, στρέφεται στον κινηματογράφο ως ηθοποιός και αργότερα και ως σκηνοθέτης. Μετά την ταινία ψυχώ ήταν πια διάσημος και άνοιξε τα φτερά του στην μουσική σκηνή. Κυκλοφόρησε τρία ποπ άλμπουμ και συνέχισε την αξιόλογη πορεία του στο σινεμά. Έπαιξε δίπλα σε ιερά τέρατα της 7ης τέχνης και κέρδισε πολλά βραβεία. Το 62 συμμετείχε στην δραματική ταινία Φαίδρα, σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν με πρωταγωνίστρια την αξεπέραστη Μελίνα Μερκούρη και φόντο την Ύδρα. Στις 9 Αυγούστου του 1973, παντρεύτηκε την φωτογράφο Berinthia "Μπέρι" Berenson και απέκτησαν δύο γιους: τον ηθοποιό Oz Perkins και τον μουσικό Elvis Perkins. Η φήμη του έφτασε και στην Ευρώπη όπου συμμετείχε σε αξιόλογες ταινίες πριν στραφεί στο θέατρο. 
Το 1984, ο Perkins συνελήφθη στο  αεροδρόμιο Heathrow του Λονδίνου για κατοχή ναρκωτικών. Ακολούθησαν τρεις ακόμη συνέχειες της ταινίας ψυχώ πριν μάθει από τους γιατρούς ότι είναι φορέας του AIDS. Δεν το έβαλε κάτω και το ίδιο διάστημα εμφανίστηκε σε οκτώ τηλεοπτικές παραγωγές μεταξύ 1990 και 1992. Κράτησε το μυστικό μέσα στην οικογένεια ελπίζοντας για δύο χρόνια στην θεραπεία του. Ο Perkins πέθανε τελικά στις 12 Σεπτεμβρίου 1992. Στο άκουσμα της είδησης το χόλιγουντ πάγωσε, ο πόνος στην οικογένεια του ήταν μεγάλος.
Τραγική ειρωνεία: 9 χρόνια μετά τον χαμό του πέρκινς, η χήρα του, Berry Berenson, σκοτώθηκε στις τρομοκρατικές επιθέσεις της αλ κάιντα στις 11 Σεπτέμβρη του 2001 σε ηλικία 53 ετών. Επέβαινε στην πτήση 11 της American Airlines που καρφώθηκε στους δίδυμους πύργους, επιστρέφοντας στο σπίτι της στο Λος Άντζελες μετά από διακοπές.

Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2013

Ο ΖΑΠΠΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ ΜΕΓΑΡΟ


Ζάππειο μέγαρο, έτος κατασκευής 1874. Eίναι σε άριστη κατάσταση, από τα πιο σημαντικά κτίρια της Αθήνας και σίγουρα το πιο επιβλητικό, η κατασκευή του οποίου, χρηματοδοτήθηκε από τον επιχειρηματία και μεγάλο ευεργέτη Ευάγγελο Ζάππα. Όταν επέστρεψε από την Ρουμανία με την τεράστια περιουσία του αγόρασε 80 στρέμματα γης, από τον λόφο Αρδηττού και το παναθηναϊκό στάδιο μέχρι και τον εθνικό κήπο. Σκοπός του να κτίσει αυτό το μεγαθήριο των 25 δωματίων ώστε να δει το μεγάλο του όραμα να υλοποιείται. Η αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων.
Το κτήριο με την φοβερή αρχιτεκτονική κατασκευάστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου με μάρμαρα ενώ οι κίονες του είναι τεράστιοι. Οι τοιχογραφίες, μοναδικές στην Αθήνα. Δυστυχώς ο Ευάγγελος Ζάππας, δεν έζησε αρκετά για να δει το κτίριο στην τελική του μορφή, πέθανε στη Ρουμανία και στην διαθήκη του άφησε τον ξάδερφό του Κωνσταντίνο Ζάππα υπεύθυνο για την  συνέχιση του φιλανθρωπικού του έργου. Τα δύο ξαδέρφια δεν έκαναν οικογένεια για να αφοσιωθούν όπως έλεγαν στην μητέρα πατρίδα. 
Στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 φιλοξενούνται στην κυκλική αίθουσά του τα αγωνίσματα της ξιφασκίας, ενώ στους δεύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες (1906) η έλλειψη υποδομών και εγκαταστάσεων οδήγησε στη χρήση του ως «Ολυμπιακού Χωριού». Από το 1936 και για 40 χρόνια το Ζάππειο φιλοξένησε τον πρώτο κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό της χώρας. Το 1940 μετασκευάζεται σε νοσοκομείο, τον επόμενο χρόνο επιτάσσεται από τον γερμανικό στρατό κατοχής, στη συνέχεια μετατρέπεται σε αποθήκη και κατόπιν σε στρατώνα ενώ πλήττεται και από βομβαρδισμούς στα Δεκεμβριανά. Μεταπολεμικά συζητείται η κατεδάφισή του αλλά ευτυχώς το 1960 πραγματοποιήθηκε γενική επισκευή. Στις αίθουσες του Ζαππείου έχουν γραφεί χρυσές σελίδες της ιστορίας μας. Αποκορύφωμα η ιστορική υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 28 Μαΐου του 1979 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ενώ στους Ολυμπιακούς του 2004 αποτέλεσε κέντρο τύπου και εκδηλώσεων. 
μετά τη μεταπολίτευση το 1976 το Ζάππειο αποτέλεσε το κέντρο τύπου σε όλες τις Γενικές Εκλογές της χώρας όπου οι νικητές και οι ηττημένοι των εκλογών δίνουν την καθιερωμένη συνέντευξη μετά το τέλος των εκλογών. Ο Ευάγγελος Ζάππας ήταν  Έλληνας επιχειρηματίας ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Λάμποβο στην Βόρεια Ήπειρο πολέμησε ως αξιωματικός το 1821 ενώ στο τέλος της επανάστασης  μετανάστευσε στο Βουκουρέστι. Νοίκιασε και εκμεταλλεύτηκε μοναστηριακά κτήματα και έχτισε και εκεί φιλανθρωπικά ιδρύματα, όπως επίσης και 3 παρθεναγωγεία.
Ο Ζάππας πέθανε στις 19 Ιουνίου του 1865, αφήνοντας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, που χρηματοδότησαν τους Ζάππειους αγώνες του 1859, 1870 και 1875 με διεθνείς αθλητές από την Ελλάδα και από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Ο χώρος του Ζαππείου χρησιμοποιείται σήμερα για διάφορες εκθέσεις και τελετές και διοικείται από τον πρόεδρο ολυμπίων και κληροδοτημάτων. Οικονομικά ανεξάρτητο το Ζάππειο λειτουργεί σαν εταιρία και φορολογείται για τα εισοδήματα από τις εκθέσεις και τα ενοίκια των γύρω καταστημάτων ενώ δεν παίρνει κρατική επιχορήγηση.