Τρίτη 9 Απριλίου 2013

ΤΖΙΑ ΚΑΡΑΝΤΖΙ. Η ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ


Η Τζία Καράντζι ήταν, για πολλούς, το πρώτο top model στη δεκαετία του 80. Μια πανέμορφη γυναίκα με αδύναμο, όμως, χαρακτήρα. Όσοι την γνώρισαν λένε ότι τυφλώθηκε από τα δυνατά φώτα της δημοσιότητας, που εισέβαλαν ξαφνικά στη ζωή της, και ο κόσμος της μόδας όσο γρήγορα την έκανε διάσημη, τόσο γρήγορα την ξέχασε μόλις άρχισαν τα προσωπικά της προβλήματα. Το πανέμορφο φωτομοντέλο είχε μία σύντομη και ταραχώδη ζωή που κατέδειξε την σκοτεινή πλευρά του φανταχτερού κόσμου της μόδας.

Η Gia Mari Carangi γεννήθηκε το 1960 και τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στη Φιλαδέλφεια. Η μητέρα της έφυγε από το σπίτι όταν ήταν περίπου 10 ετών. Έμεινε με τον πατέρα της και εργάστηκε για λίγο στο οικογενειακό fast food από το οποίο έφυγε με ένα νεαρό. Την ερωτεύτηκε και της πρότεινε να γίνει μοντέλο στα 17 της χρόνια. Με μεγάλο θάρρος αλλά και θράσος για την ηλικία της εισέβαλε στο γραφείο του πρακτορείο μοντέλων και εντυπωσίασε την ιδιοκτήτρια, από την οποία πήρε πολλές συμβουλές για μία επιτυχημένη πορεία στον χώρο της μόδας. Όντας ένα διαφορετικό κορίτσι σε μια εποχή με κυρίαρχα τα ξανθά μαλλιά και το νάζι, η Gia έκανε αισθητή την παρουσία της και έτσι άρχισε να γίνεται διάσημη από το 78. Έκανε πολλά εξώφυλλα και είχε συνεργασίες με όλα τα διάσημα ονόματα. Είχε διαφορετικές ερωτικές προτιμήσεις και ερωτεύτηκε την Λίντα, επίσης μοντέλο, με την οποία είχε μια περιπετειώδη σχέση πάθους αλλά και πολλά προβλήματα. Η τζία είχε ήδη ταξιδέψει στον κόσμο των ναρκωτικών και η φίλη της την έβαλε να διαλέξει ανάμεσα σε εκείνη και τις ουσίες. Ήταν όμως πραγματικά εθισμένη και δεν μπορούσε να αποχωριστεί τον λευκό θάνατο.
 Στο πλευρό της είχε πάντα την μητέρα της, η οποία την πίεζε  να παραμείνει στον χώρο της μόδας, χωρίς να βλέπει ότι η κόρη της γινόταν ψυχολογικό ράκος. Η κάτω βόλτα την πήρε όταν πέθαναν από καρκίνο η φίλη της, ιδιοκτήτρια του πρακτορείου μοντέλων και σε τροχαίο ο αγαπημένος της φωτογράφος. Οι φήμες για τα ναρκωτικά οργίαζαν και έτσι σταμάτησε να είναι περιζήτητη, αφού πολλές φορές πήγε σε φωτογραφήσεις υπό την επιρροή ουσιών. Πολύ σύντομα από τα πλούτη έμεινε απένταρη και χωρίς προτάσεις για δουλειά ενώ συνελήφθη σε αεροδρόμιο μεταφέροντας ναρκωτικές ουσίες το 83. Τελικά επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια, όπου και μπήκε σε πρόγραμμα απεξάρτησης.
Η τζία έκανε στροφή στην ζωή της και αποφάσισε να εγκαταλείψει τη μόδα για να εργαστεί ως πωλήτρια. Δεν έκοψε όμως τις κακές συνήθειες και σύντομα έπεσε στα δίχτυα της πορνείας. Βιάστηκε επανειλημμένα από τους πλούσιους πελάτες της ώσπου αρρώστησε με πνευμονία. Τότε οι γιατροί την ενημέρωσαν ότι πάσχει από AIDS. Συνάντησε και αποχαιρέτισε τη Λίντα, τον μοναδικό άνθρωπο που ερωτεύτηκε πραγματικά, και γύρισε στο σπίτι της. Στις 18 Νοεμβρίου του 1986 σε ηλικία μόλις 26 ετών, πέθανε στο νοσοκομείο. Στο πλευρό της, μέρα νύχτα, βρισκόταν μόνο η μητέρα της ενώ στην κηδεία της δεν πήγε κανείς από τον λαμπερό κόσμο του μόντελιγκ.
Η ζωή της έχει γυριστεί σε ταινία το 1998 με τίτλο ΤΟΠ ΜΟΝΤΕΛ και πρωταγωνίστρια την Αντζελίνα Τζολί, ένας ρόλος που της χάρισε τη Χρυσή Σφαίρα α’ γυναικείου ρόλου. Εξαίρετη και η Φέι Νταναγουέι, που κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα β’ γυναικείου ρόλου. Η πανέμορφη Τζία έχει μείνει γνωστή για την διαφορετικότητά της, αλλά και για το ότι έκανε τον κόσμο της μόδας να πάει ένα βήμα παραπέρα αποδεχόμενος πια τις ιδιαιτερότητες του καθενός.

ΖΑΝ ΛΟΥΙ ΤΡΕΝΤΙΝΙΑΝ.. Ο ΦΟΝΟΣ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ


Η εικόνα των δύο ηλικιωμένων πρωταγωνιστών της βραβευμένης με Χρυσό Φοίνικα ταινίας «Amour», συγκίνησε και όσους δεν είχαν δει το φιλμ. Πρωταγωνιστές η Εμανουέλ Ριβά και ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, εμβληματική μορφή του ευρωπαϊκού κινηματογράφου με αμέτρητες επιτυχίες. Και μπορεί το βραβείο να ήρθε στα γεράματα, στην ζωή του όμως είχε 2 ανείπωτες τραγωδίες με την δολοφονία της κόρης του που διέλυσε την συνοχή της οικογένειας του, αλλά και το χαμό ενός μωρού το 69. Οι πληγές παραμένουν ανοιχτές από εκείνο το ξημέρωμα της 27ης Ιουλίου 2003 όταν η Μαρί Τρεντινιάν ξυλοκοπήθηκε από τον σύντροφό της, τραγουδιστή του ροκ συγκροτήματος Noir Desir, τον Μπερτράν Καντά, έπεσε σε κώμα και πέθανε σε ηλικία 41 ετών.


Ο Τρεντινιάν καταγόταν από πολύ καλή οικογένεια, ο πατέρας του ήταν δήμαρχος και η μητέρα του καλλιεργημένη για την εποχή. Κληρονόμησε την αγάπη για τα αυτοκίνητα από τους θείους του - οδηγούς σε αγώνες ταχύτητας, ενώ είχε την ευτυχία να συνεργαστεί στην καριέρα του με όλους τους μεγάλους σκηνοθέτες. Μπερτολούτσι, Ρομέρ,  Βαντίμ, Τριφό, Κισλόφσκι, Γαβράς. Ο τρεντινιάν έγραψε ιστορία και για τους έρωτες του. Για το φλερτ με την Μπριζίτ Μπαρντό, το '56, στα γυρίσματα της ταινίας «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα», για τη σύζυγό του, ηθοποιό και σεναριογράφο, Ναντίν Μαρκάν η οποία έχασε το μωρό τους, την Πολίν όταν ήταν νέοι. Στην στρατιωτική θητεία του και στην προσπάθειά του να αποφύγει τον πόλεμο στην Αλγερία, ο ζαν λουί καταπίνει σαράντα ασπράδια αυγών και μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Τα πάθη του, γνωστά. Γυναίκες, κρασί, αυτοκίνητα, πόκερ και  ποίηση.


Η κόρη του, Μαρί και ο Μπερτράν ήταν πολύ ερωτευμένοι και ο χαμός της ήταν από τα εγκλήματα συζυγικής βίας που συζητήθηκαν περισσότερο. Πέθανε από εγκεφαλικό οίδημα που προκλήθηκε από 19 βίαια χτυπήματα στο πρόσωπο, σύμφωνα με το ιατροδικαστικό πόρισμα. Είχε εισαχθεί σε νοσοκομείο της Λιθουανίας σοβαρά τραυματισμένη έπειτα από διαμάχη που είχε με τον φίλο της. Υπέκυψε την 1η Αυγούστου σε νοσοκομείο του Παρισιού, όπου είχε μεταφερθεί και μάλιστα ήταν έγκυος δύο μηνών. Ο 47χρονος τραγουδιστής ισχυρίστηκε ότι η Τρεντινιάν έπεσε και τραυματίστηκε στο ξενοδοχείο όπου διέμενε το ζευγάρι. Η αυτοψία όμως τον διέψευσε. Στο δικαστήριο της Λιθουανίας ο Καντά καταδικάστηκε σε οκταετή κάθειρξη αφού δεν του καταλογίστηκε δόλος. Ο ίδιος μέσω των δικηγόρων του ζήτησε να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του στη Γαλλία. Το αίτημά του έγινε δεκτό το 2004. Τον Οκτώβριο του 2007 αποφυλακίστηκε υπό όρους και από τις 29 Ιουλίου 2010 είναι ελεύθερος άνευ όρων ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων, κυρίως από φεμινιστικές οργανώσεις. Η γαλλική δικαιοσύνη αναγνώρισε «τη μετάνοια και τις προσπάθειές του για κοινωνική αναπροσαρμογή και επαγγελματική επανένταξη».
 Η μητέρα του θύματος Ναντίν Τρεντινιάν δεν μπορεί ακόμη και σήμερα να αποδεχθεί το γεγονός ότι ο δολοφόνος του παιδιού της κυκλοφορεί ελεύθερος δηλώνοντας πάντα ότι δεν υπάρχει στην φύση ούτε ένα άγριο ζώο που να σκοτώνει το ταίρι του. Η Μαρί που έσβησε στα 41 της, είχε αποκτήσει ήδη 4 παιδιά, τον Ρομάν, τον Πωλ, το Λεόν και τον Ζυλ, από 4 διαφορετικούς άντρες.

Δευτέρα 1 Απριλίου 2013

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

ΜΑΤΑΛΑ. ο τόπος που φιλοξένησε τη δεκαετία του 60 τα παιδιά των Λουλουδιών κι έκαναν την Κρήτη διάσημη σε όλο τον πλανήτη. Η Μεσαρά βουλιάζει από τους χίπις που συμμετέχουν στο ιδιότυπο προσκύνημα στις σπηλιές των Ματάλων, εκεί που πέρασαν μέρες και νύχτες νεολαίοι από όλο τον κόσμο. Οι Χίπις τότε ζούσαν κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει αύριο. Μέσα από την απλότητα της ζωής στα Μάταλα αναδεικνυόταν η σπουδαιότητα της ζωής. Άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο βρίσκονταν μαζί και μοιράζονταν τις ίδιες ανησυχίες, αλλά και τις ίδιες χαρές. Την δεκαετία του ’60 πολλοί έλεγαν τους Χϊπις φρικιά και πίστευαν πως δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στη ζωή. Λάθος γιατί οι Χίπις ήταν άνθρωποι με αναζητήσεις, που ήθελαν να γνωρίσουν τον κόσμο. Πολλοί από τους οποίους μετά τα Μάταλα συνέχισαν τις σπουδές τους και κάποιοι είναι σήμερα διακεκριμένοι επιστήμονες ή ακόμα και καθηγητές. 
Τα Μάταλα είναι ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό στο νομό Ηρακλείου. Η παραλία ήταν κατοικήσιμη από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι κάτοικοι σκάλισαν ένα σύνολο σπηλαίων στο μαλακό πέτρωμα του βουνού, διαμορφώνοντας τα σαν δωματιάκια. Οι σπηλιές παρέμειναν άδειες για χιλιάδες χρόνια μέχρι που κάποιοι περιπλανώμενοι χίπις τις ανακάλυψαν και τις κατοίκησαν. Αρκετοί άλλοι τους ακολούθησαν όπως οι διάσημοι Μπομπ Ντίλαν, Τζάνις Τζόπλιν και Κατ Στήβενς. Κάτω η βία, ζωή στη φύση, ελεύθερο σεξ, φαντασία, μουσική, ναρκωτικά. Έτσι ζούσαν οι χίπις.
 Ο αρχηγός της αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο, Τόμας Κάχιλ τους έδωσε το 1967 τον πιο ωραίο χαρακτηρισμό: λοβ τζενερέισιον (love generation), γενιά του έρωτα. Καμιά άλλη έκφραση δεν περιγράφει καλύτερα την ουσία των χίπηδων, του πιο πρωτοποριακού από τα νεανικά κινήματα της δεκαετίας του ’60. 
Αλλεργικοί στις παρτίδες του γκολφ, στις συζητήσεις του σαλονιού, στα καθώς πρέπει ρούχα και κυρίως στον πόλεμο, κάλυπταν το σώμα τους μόνο με λουλούδια ή κυκλοφορούσαν εντελώς γυμνοί. Οι χίπηδες δημιούργησαν ένα δικό τους κόσμο, κατά προτίμηση κοινοβιακό. Το κίνημά τους συνδέθηκε με το φυσικό τρόπο ζωής και με την άρνηση κάθε μορφής βίας. Απέρριπτε την καλοπέραση, τις ιδεολογίες και τις συνήθειες των ενηλίκων  που εκθείαζαν την τάξη, τη δουλειά, την πειθαρχία..
Η ληξιαρχική πράξη γέννησης των χίπηδων γράφεται στις 22 Νοεμβρίου 1963, ημέρα δολοφονίας του Τζον Κένεντι. Για τις ΗΠΑ ήταν ο πρόεδρος που είχε δημιουργήσει ελπίδες σε χιλιάδες νέους για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Η απογοήτευση από την κατάρρευση του αμερικανικού ονείρου και από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της δημοκρατίας γέννησαν νέα κινήματα. Όταν το ’64 ξέσπασε ο πόλεμος στο Βιετνάμ, η επανάσταση των λουλουδιών ήταν πλέον έτοιμη να εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον κόσμο. Για να καταλάβουμε τους χίπηδες και όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο δεν αρκεί να μελετήσουμε το κίνημά τους. Είναι απαραίτητο να εξετάσουμε τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας που είχε προηγηθεί της εμφάνισής τους. Τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο διαδέχτηκε μια περίοδος ηρεμίας και για όποιον είχε ζήσει τα δεινά του, ο κομφορμισμός της νέας εποχής αποτελούσε βάλσαμο. Όμως για όσους είχαν γεννηθεί από το ’46 και μετά, ήταν μια γκρίζα περίοδος και όταν αυτή η γενιά έφτασε στην εφηβεία άρχισε να διεκδικεί περισσότερα. 
Έτσι γεννήθηκαν οι χίπις οι οποίοι την περίοδο της χούντας με εντολή του Μητροπολίτη Γορτύνης απελάθηκαν από τα σπήλαια των Ματάλων και τώρα 44 χρόνια μετά επιστρέφουν..

Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ


Χιλιάδες χρόνια μετά την υποτιθέμενη καταβύθισή της στα κρύα και σκοτεινά νερά του Ατλαντικού Ωκεανού, η νησιωτική ήπειρος της Ατλαντίδας, εξακολουθεί να επιβιώνει σαν ένα από τα πιο βασανιστικά αινίγματα της ιστορίας. Αν πράγματι ένας τέτοιος κόσμος υπήρξε, τότε η Ατλαντίδα ήταν ένας πολιτισμός που δεν γνώρισε όμοιό του. Απ' όλους τους μυστηριώδεις τόπους της γής, η Ατλαντίδα είναι εκείνη που γοητεύει περισσότερο και εξάπτει τη φαντασία των ανθρώπων, γιατί ο θρύλος της είναι συνδεμένος με την ανάμνηση μιας Εδέμ, ενός παραδείσου πνευματικού και υλικού που τώρα αναπαύεται στα βάθη του ωκεανού. 
Σύμφωνα με την περιγραφή που διέδωσε ο Πλάτωνας αλλά και την διήγηση του Σόλωνα η καταγωγή της Ατλαντίδας ήταν πολύ αρχαία, και αναγόταν στην εποχή που οι θεοί μοίρασαν τη γη μεταξύ τους. Ο θεός Ποσειδώνας διάλεξε μια όμορφη και πλούσια ήπειρο με πολλά νησιά. Εκεί, με τη σύζυγό του Κλειτώ, γέννησε πέντε ζευγάρια διδύμων. Το πρώτο παιδί ήταν ο Άτλας από τον οποίο πήραν το όνομά τους η ήπειρος και ο ωκεανός που την περιέλαβε.
η περιγραφή των Ελλήνων ιστορικών και φιλοσόφων ήταν συγκλονιστική και με πολλές λεπτομέρειες. Η Ατλαντίδα ήταν μια χώρα με μεγάλες πεδιάδες και με άφθονη χλωρίδα και πανίδα. Το υπέδαφος ήταν γεμάτο με χρυσάφι, ασήμι και άλλα μέταλλα. Η πρωτεύουσα της απλωνόταν πάνω σ' ένα λόφο και περιλάμβανε τρείς ζώνες νερού και δυο ζώνες ξηράς. Πάνω από τα κανάλια περνούσε μια λεωφόρος, η οποία οδηγούσε από την εξωτερική πόλη στο ιερό του Ποσειδώνα. Ο ναός αποτελούσε μια εκπληκτική απόδειξη της μεγάλης ικανότητας των Ατλάντειων στην κατεργασία των μετάλλων. Περιβαλλόταν από ένα χρυσαφένιο τείχος και το εξωτερικό του κτιρίου, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ήταν καλυμμένο με ασήμι, εκτός από τα σημεία της οροφής που ήταν από χρυσό. Όσο για το εσωτερικό, το ταβάνι ήταν από ελεφαντόδοντο... στολισμένο με χρυσό, ασήμι και ορείχαλκο. Ένα τεράστιο χρυσό άγαλμα του Ποσειδώνα, που τον απεικόνιζε να οδηγεί έξι φτερωτά άλογα, κυριαρχούσε στην κεντρική αίθουσα του ναού, ενώ στις διάφορες κόγχες βρίσκονταν αγάλματα θαλάσσιων νυμφών. ο λαός της Ατλαντίδας ζούσε αρμονικά. Για πολλές γενιές, γράφει ο Πλάτωνας, η καρδιά τους ήταν ειλικρινής και ευγενική. η νησιωτική αυτοκρατορία της Ατλαντίδας κυριαρχούσε στο μεγαλύτερο μέρος της Μεσογείου αλλά η απεριόριστη πολυτέλεια αλλοίωσε τον χαρακτήρα των κατοίκων. Οι Ατλάντειοι δεν εκτιμούσαν πια το ψυχικό μεγαλείο περισσότερο από τον υλικό πλούτο, έχασαν την αρετή τους και έφτιαξαν πολυάριθμο στρατό για να κατακτήσουν την Αθήνα.
Ο Δίας, ο αρχηγός των Θεών, εξαπέλυσε ένα δικό του χτύπημα μια τιμωρία αφάνταστα ολοκληρωτική: Συνέβησαν μεγάλοι σεισμοί και κατακλυσμοί και το νησί της Ατλαντίδας το κατάπιε η θάλασσα και χάθηκε. Ο Πλάτωνας αμφέβαλλε για το αν θα βρισκόταν ποτέ κανένα ίχνος της χαμένης χώρας. Ο ωκεανός στο σημείο εκείνο, γράφει, έχει γίνει αδιαπέραστος από τη λάσπη και είναι δύσκολο να ερευνηθεί. Από τότε η Ατλαντίδα παραμένει βυθισμένη στα σκοτεινά νερά του θρύλου. 
Ερευνητές το 1968, εντόπισαν κομμάτια ογκόλιθων που αποτελούσαν τμήμα μιας αρχαίας λεωφόρου, στην υποθαλάσσια περιοχή κοντά στο Μπίμινι στις Μπαχάμες. Μέχρι σήμερα παραμένει αβέβαιο αν αποτελούν τμήμα της Ατλαντίδας. 
Άλλοι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι την εντόπισαν στην Ισπανία, νότια της πόλης της Ανδαλουσίας, Κάντιθ. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αιτία της εξαφάνισής της στάθηκε ένα εφιαλτικό τσουνάμι, που την έθαψε κάτω από τόνους λάσπης. Σε αυτό το σημείο που όπως είχε περιγράψει ο Πλάτωνας στους διαλόγους του «Τιμαίος» και «Κριτίας η «Ατλάντις νήσος» βρισκόταν έξω από τις Ηράκλειες πύλες, τις οποίες ορισμένοι ερευνητές ταυτίζουν με το Στενό του Γιβραλτάρ.  

Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013

Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΛΛΑΣ


Υπήρξε κορυφαία υψίφωνος και η πλέον γνωστή παγκοσμίως ντίβα της όπερας. Η Μαρία Κάλλας γεννήθηκε ως Άννα Μαρία Καικιλία Σοφία Καλογεροπούλου το 1923 στη Νέα Υόρκη όπου είχαν μεταναστεύσει οι γονείς της. Εκεί ο πατέρας της ανοίγει φαρμακείο και το 1929 αλλάζει το οικογενειακό επώνυμο από Καλογερόπουλος σε Callas. Τρία χρόνια αργότερα η Μαρία ξεκινά τα πρώτα μαθήματα πιάνου μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της Υακίνθη.. 
Η Κάλλας μπορεί να παντρεύτηκε τον Ιταλό βιομήχανο Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι το 1949, ωστόσο έζησε τον μεγάλο έρωτα 17 χρόνια μετά όταν με το διαζύγιο της ήλπιζε ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν κάτι που τελικά δε έγινε αφού ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Κέννεντυ, Τζάκυ.
Την ώρα που οι Γάλλοι τιμώντας τη Ντίβα της Όπερας έκριναν διατηρητέο το σπίτι που έζησε τα τελευταία της χρόνια η Μαρία Κάλλας στη Λεωφόρο Ζορζ Μαντέλ, στη χώρα που τη γέννησε και την ανέθρεψε, κάποιοι αφήνουν στο έλεος του χρόνου το σπίτι που  έζησε με τη μητέρα της και την αδελφή της στην οδό Πατησίων στο κέντρο της Αθήνας. Οι πόρτες είναι σφραγισμένες και η εικόνα του εγκαταλελειμμένου νεοκλασικού κάθε άλλο παρά αντανακλά τη λάμψη της σπουδαίας τραγουδίστριας. Και όμως στο σπίτι αυτό αντηχούσε κάποτε η μοναδική φωνή της Μαρίας Κάλλας που στο άκουσμά της είχε υποκλιθεί ολόκληρη η ανθρωπότητα. 
Ρωγμές από το σεισμό του 1999, τοίχοι μαυρισμένοι από την φωτιά που ξέσπασε το 2003, σκουπίδια και σύνεργα τοξικομανών που υπάρχουν σε κάθε γωνιά του συνθέτουν την εικόνα της εγκατάλειψης του σπιτιού της γυναίκας θρύλου. Το κτίριο ανήκει στην ιδιοκτησία του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου από το 1950 αλλά ελλείψει κονδυλίων, εγκαταλείφθηκε. έχει την ίδια τύχη με το πατρικό σπίτι της Ντίβας στο Νεοχώρι Μεσσηνίας, που ισοπεδώθηκε κυριολεκτικά μπροστά στην κρατική αδιαφορία και στο πέρασμα του χρόνου..
Η Μαρία Κάλλας σε ηλικία 11 ετών έλαβε το πρώτο βραβείο ως "σολίστ" σε διαγωνισμό παιδικών φωνών. Το 1937 έρχεται το διαζύγιο των γονιών της και η Μαρία ακολουθεί τη μητέρα της στην Αθήνα, όπου ήδη βρισκόταν η αδελφή της. Λίγο πριν το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου έρχεται η πρώτη συνεργασία της με την εταιρεία της Λυρικής Σκηνής Αθηνών. Η γνωριμία της με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Αρένας της Βερόνα την οδηγεί στην Ιταλία. Το 1957 επιστρέφει στην Αθήνα και εμφανίζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Δύο μήνες πριν είχε γνωρίσει τον εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση σε κοσμική δεξίωση. Η γνωριμία τους θα εξελιχθεί σε μία από τις πλέον συζητημένες σχέσεις στην ιστορία.

Ο γάμος του Ωνάση με την τζάκυ κέννετι βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο η οποία στις 25 Μαΐου 1970 μεταφέρεται στο νοσοκομείο αφού  επεχείρησε να αυτοκτονήσει λαμβάνοντας μεγάλη δόση βαρβιτουρικών χαπιών. Στο κινηματογραφικό ντοκυμαντέρ "Απόλυτη Κάλλας" του Γάλλου σκηνοθέτη Φιλίπ Κολί,  αποκαλύπτεται μια μυστική πτυχή της ζωής της. Ότι δηλαδή στις 30 Μαρτίου του 1960 γέννησε νεκρό ένα αγοράκι που φέρεται ως καρπός του έρωτά της με τον Αριστοτέλη Ωνάση. Ο σκηνοθέτης  ισχυρίζεται ότι έχει το πιστοποιητικό γέννησης, στο οποίο αναφέρεται το όνομα Όμηρος, αλλά με επίθετο "μη αναγνώσιμο". Πέρα από την ασυνήθιστη γκάμα της, που εξέπληξε ακόμη και τους πιο δύσκολους ειδήμονες της όπερας, «η Κάλλας ήταν η πρώτη -και τελευταία μέχρι στιγμής- σοπράνο που ξεπέρασε τα όρια της τέχνης της, και καθιερώθηκε ως η πριμαντόνα σταρ. Πέθανε σε ηλικία 54ων ετών, στο Παρίσι. Το σώμα της αποτεφρώθηκε όπως επιθυμούσε και  η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο. 
Σύμφωνα με την επίσημη ιατρική έκθεση, ο θάνατος της Κάλλας οφειλόταν σε καρδιακή ανακοπή,  αποτέλεσμα της εκφυλιστικής μυασθένειας που είχε στον φάρυγγα. 

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ


Η Αγία Φιλοθέη, κατά κόσμον Παρασκευή Μπενιζέλου, ήταν μία σπουδαία μοναχή με σημαντική φιλανθρωπική και κοινωνική δράση κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας του 16ου αιώνα. Έδωσε την περιουσία αλλά και το αίμα της για την πατρίδα.. Γεννήθηκε το 1522, σε αυτό το σπίτι που βλέπετε στην πλάκα. Το Αρχοντικό Μπενιζέλου στην οδό Αδριανού 96 στην Πλάκα. Κάτω από την Ακρόπολη είναι το προγονικό σπίτι της Αγίας Φιλοθέης, εδώ έζησε τα πρώτα της χρόνια και πρόκειται για το πιο παλιό σπίτι της πρωτεύουσας χτισμένο το 1500..
Είναι μια διώροφη κατασκευή με χαγιάτι, κατά τα πρότυπα οθωμανικού σπιτιού, με ένα πηγάδι στην μπροστινή αυλή του, ενώ στην πίσω αυλή διέθετε ελαιοτριβείο και πατητήρι, που σώζονται μέχρι σήμερα. Την Αγία Φιλοθέη την φώναζαν μικρή Ρηγούλα ή Ρεβούλα και καθώς μεγάλωνε, διακρινόταν για το ήθος και την ευφυΐα της. Η μόρφωση της ήταν εξαιρετική, κάτι σπάνιο για κορίτσι της εποχής της. Αλλά σε ηλικία 14 ετών, ο πατέρας της, Αθηναίος άρχοντας, Άγγελος Μπενιζέλος, γόνος αριστοκρατικής βυζαντινής οικογένειας, αποφάσισε να την παντρέψει με τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Ανδρέα Χειλά, πλούσιο Αθηναίο. Ήταν ένας γάμος ενάντια στη θέλησή της, που διήρκεσε μόλις τρία χρόνια αφού ο σύζυγος της πέθανε.  Στα 17 της χρόνια ήταν όμορφη, πάμπλουτη, καταγόμενη από δύο αρχοντικές οικογένειες, μορφωμένη και ελεύθερη.
Ήταν πλέον περιζήτητη και οι σημαντικότερες οικογένειες της Αθήνας την διεκδικούσαν για νύφη τους. Οι γονείς της την πίεζαν έντονα να συνάψει δεύτερο γάμο, όμως αυτή τη φορά η Ρεβούλα δήλωσε ότι επιθυμεί να ακολουθήσει ασκητική ζωή. Ο μοναχισμός ξεκίνησε από το 2ο σπίτι της Ρεβούλας που βρισκόταν εκεί που σήμερα υψώνεται το μέγαρο αρχιεπισκοπής Αθηνών, γι’ αυτό άλλωστε, η οδός αυτή ονομάζεται οδός Αγίας Φιλοθέης. Η μοναχή Φιλοθέη ανακαίνισε το ναΐσκο του Αγίου Ανδρέα, ο οποίος βρισκόταν στον περίβολο του πατρικού της αρχοντικού, μετατρέποντάς τον σε κοινόβιο. εκεί βρίσκουν καταφύγιο και περίθαλψη υλική και πνευματική αδιακρίτως αν είναι  Έλληνες ή Τούρκοι. Η ίδια προσφέρει μεγάλα ποσά για την απελευθέρωση αιχμαλώτων ενώ φροντίζει για τη φυγάδευση των γυναικών στα νησιά, προκαλώντας όλεθρο στα χαρέμια των Τούρκων. Εκείνη την εποχή, αρχίζει το φιλανθρωπικό, κοινωνικό, εκπαιδευτικό και εθνικό έργο της Φιλοθέης. Ιδρύει σχολεία, εργαστήρια, νοσοκομεία, ξενοδοχεία, ορφανοτροφεία. Παράλληλα ιδρύει μονές στο Χαλάνδρι, τα Πατήσια, το Ψυχικό, την Καλογρέζα και έχτισε μετόχια στη Tζια και στην Aίγινα.
Στην περιοχή του Ψυχικού άνοιξε ένα πηγάδι για να ξεκουράζονται οι κατάκοποι αγρότες που δούλευαν ώρες κάτω από το ζεστό ήλιο και το νερό ήταν λιγοστό στην αττική γη. Από το ψυχικό αυτό της μοναχής Φιλοθέης πήρε η περιοχή το όνομά της όπως και η περιοχή της Καλογρέζας οφείλει το όνομά της από τη μονή που ίδρυσε η Φιλοθέη, τη μονή της Καλογραίας. Η δραστηριότητα αυτή όμως προκάλεσε την οργή των Τούρκων, οι οποίοι συνέλαβαν την Αγία, την φυλάκισαν, λεηλάτησαν τα μοναστήρια και ιδρύματά της και βασάνισαν την ίδια. Την άφησαν ελεύθερη αλλά το 1588 κατά τη διάρκεια ιερής ολονυχτίας στον άγιο Ανδρέα, οι Τούρκοι εφορμούν εκ νέου, συλλαμβάνουν τη Φιλοθέη και έπειτα από βασανιστήρια την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από τη μονή της. Στην κολόνα έξω από την Αρχιεπισκοπή, η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε, και σήμερα έχει την εικόνα της.
Οι μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα αλλά άφησε την τελευταία της πνοή εκεί όπου σήμερα υψώνεται ο Ι. Ν. της Αγίας Φιλοθέης. Το σκήνωμα της μεταφέρθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών, όπου φυλάσσεται σε λάρνακα μέχρι σήμερα. 
H Φιλοθέη ανακηρύχθηκε Αγία το 1600 και η  εκκλησία μας τιμά την μνήμη της στις 19 Φεβρουαρίου.

Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΒΟΙΑ


Tα δρακόσπιτα, όπως τα αποκαλούν οι ντόπιοι της Ν. Εύβοιας, είναι αυτά τα ιδιόμορφα κτίσματα, δείγματα μιας εξαιρετικής μεγαλιθικής αρχιτεκτονικής, που στέκουν εδώ και χιλιάδες χρόνια μεταξύ Στύρων και Καρύστου. Ανεξιχνίαστο μυστήριο αποτελεί μέχρι και σήμερα η ταυτότητα του κατασκευαστή, η ιδιότητά που είχαν ως κτίσματα και η εποχή κατά την οποία κατασκευάστηκαν. Μερικοί χρονολογούν την ύπαρξή τους από τον 12ο αιώνα π.Χ., ή  τον 6ο αιώνα π.Χ., ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι είχαν φτιαχτεί πριν τον Τρωικό πόλεμο. το 1959 βρέθηκαν στο περίφημο δρακόσπιτο της Όχης σημαντικότατα ευρήματα, όπως αγγεία, λυχνάρια, όστρακα και άλλα αντικείμενα. Ένα από τα όστρακα μάλιστα είχε χαραγμένο πάνω του κάποιο είδος άγνωστης γραφής. Στην περιοχή υπάρχουν συνολικά 25 δρακόσπιτα, το πρώτο ανακαλύφθηκε το 1797 από Άγγλο γεωγράφο. 

Στην περιοχή των Στύρων υπάρχουν τρία εντυπωσιακά δρακόσπιτα που είναι χτισμένα κοντά το ένα στο άλλο και στην κάτοψη σχηματίζουν ένα «Π». Ποιοι ήταν όμως οι κατασκευαστές των δρακόσπιτων;. Γίνεται λόγος για τους Κάρες, ανατολικό ορεινό λαό, για τους Δρύοπες, μυθικούς κατοίκους της Καρυστίας ή τους Λέλεγες οι οποίοι αποίκισαν την περιοχή γύρω στο 1200 π.Χ.
Πολλές εκδοχές έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς για τη χρησιμότητα αυτών των κτισμάτων. Μερικοί τα θεωρούν παγανιστικά θρησκευτικά οικήματα ενώ άλλοι θεωρούν ότι ήταν κατοικίες λατόμων. Ή μνημεία κάποιας θεότητας που τους προστάτευε. Οι πέτρες – ορθογωνισμένοι λίθοι – με τις οποίες είναι χτισμένα, είναι τεράστιες και τέλεια ταιριασμένες με μια αξιοπρόσεκτη δεξιοτεχνία. Ένα από τα δύο σημαντικότερα κοινά χαρακτηριστικά των δρακόσπιτων, είναι οι πύλες τους: Δύο τεράστιες πλακόπετρες, οι ονομαζόμενοι «ορθοστάτες», αποτελούν το πλαίσιο, ενώ πάνω, μια τρίτη και κάπως κεκλιμένη είναι το «υπέρθυρο». Το δεύτερο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η στέγη τους, που αποτελείται κυρίως από ασβεστολιθικές πλάκες. Για να κατασκευαστεί μια στέγη απαιτούνται πολύ καλοί υπολογισμοί καθώς και αρκετή δεξιοτεχνία. Σε μερικά δρακόσπιτα επίσης, παρατηρούνται στο εσωτερικό τους κάποιες προεξοχές, σαν ράφια, και στο εσωτερικό των ραφιών αυτών υπάρχει μια χαραμάδα σαν λούκι το οποίο εικάζεται πως χρησίμευε για την απορροή κάποιων υγρών. Είναι απορίας άξιο το ποιοί, με τί μέσα, και τί γνώσεις κατάφεραν να φτιάξουν τέτοιες κυκλώπειες κατασκευές με τεράστιες πέτρες, οι περισσότερες εκ των οποίων ζυγίζουν μερικούς τόνους.
το δρακόσπιτο της Όχης αξίζει να αναφερθεί ξεχωριστά, είναι  το πιο εντυπωσιακό και το πιο γνωστό, το οποίο μερικοί το χαρακτηρίζουν ως θαύμα της αρχιτεκτονικής. Βρίσκεται στο ομώνυμο βουνό σε υψόμετρο 1.399 μέτρα. το βάρος του σπιτιού είναι πάνω από 10 τόνους! Οι εσωτερικές διαστάσεις του κτίσματος είναι σχεδόν 5Χ10 μέτρα. Η στέγη του είναι φτιαγμένη με πέτρες και ενώ δεν υπάρχει καμιά υποστηρικτική κολώνα, μέχρι σήμερα διατηρεί μια αξιοθαύμαστη ισορροπία. 
Η λέξη δράκος έχει τη ρίζα της στο ρήμα «δέρκομαι» που υποδηλώνει εκείνον ο οποίος έχει οξύ και διαπεραστικό βλέμμα. Τέτοιο βλέμμα, αλλά και υπερβολική και ακαταμάχητη δύναμη, είχανε οι δράκοι κατά τη λαϊκή παράδοση. ήταν μυθικά όντα, άλλοτε ανθρωπόμορφα, με υπερφυσικό ανάστημα και υπεράνθρωπες δυνάμεις. κατοικούσαν στα βουνά μέσα σε παλάτια, σπηλιές, ή σε πύργους. Μετά τα όσα πιστεύει ο λαός μας για τους δράκους, είναι φυσικό όταν είδε τα πε­ρίεργα αυτά κτίσματα να πιστέψει ότι είναι τα σπίτια των δράκων, γιατί μόνον αυτά τα υπερφυσικά όντα με τις υπεράνθρωπες δυνάμεις θα μπορούσαν να τα οικοδομήσουν.